Pochodzący z połowy XIX w. neogotycki Most Lisewski w Tczewie na linii kolejowej z Gdańska do Królewca był najdłuższym w Europie. Położona nad Wisłą, pierwotnie sześcioprzęsłowa konstrukcja posiadała gęsto skratowane dźwigary oparte na kamienno-ceglanych przyczółkach i filarach zwieńczonych podwójnymi, ceglanymi wieżami, które oprócz walorów architektonicznych zabezpieczały przęsła przed przesunięciem poprzecznym.
Po rozbudowie od 1920r. w granicach Polski. Uległ częściowemu zniszczeniu już na samym początku II Wojny Światowej. Zachowały się pierwotne przęsła 3,4,5 oraz 4-ty i 5-ty filar wraz z wieżami, które wpisano do rejestru zabytków. Ze względu na fatalny stan techniczny od kwietnia 2000r. został wstrzymany ruch drogowy na moście.
 
Przyjęte prace i rozwiązania miały nie tylko powstrzymać postępującą degradację obiektu, ale również przywrócić mu dawną świetność. Remont wież miał być przyczynkiem do dalszych prac i umożliwić dostęp do mostu zwiedzającym. Odbudową objęto klatki schodowe, krenelaże i więźbę dachową. Zastosowano iniekcje na spękania i ubytki a korony wież stężono prętami spiralnymi po obwodzie. Ściany filarów wzmocniono torkretem. Założono maksymalne wykorzystanie oryginalnych elementów kamieniarskich i ceglanych. Na wzór istniejących zaprojektowano balustrady, stolarkę drzwiową i okienną z myślą o przyszłym wykorzystaniu mostu również jako obiekt muzealny.