Początki założenia ogrodowego wokół Dworu II sięgają przełomu XVI i XVII wieku, kiedy to bogate mieszczaństwo - dynamicznie rozwijającego się Gdańska – na większą skalę zaczęło nabywać podmiejskie tereny, na których budowali dworki otoczone pięknymi ogrodami, inspirowane duchem renesansu. W 1800 roku nastąpiła przebudowa dworu i całego założenia, i nadanie całości formy klasycystycznej. Na początku XXI wieku – po wykonanych pracach rewaloryzacyjnych obiektów architektonicznych -  rozpoczęto prace rewaloryzacyjne i adaptacyjne założenia ogrodowego.
 
Ogród w Dworze II poddany został dwom zabiegom konserwatorskim:
rewaloryzacji, która dba o zabezpieczenie i odbudowę tkanki historycznej; w czasie świetności założenia, zasadą kształtowania przestrzeni ogrodowej było ścisłe powiązanie budynku mieszkalnego z kompozycją ogrodu, dlatego architektura ogrodowa -  glorieta, pergola, wazy na cokołach -  przybiera formy klasycystyczne; wokół budynków założenia znajdowały się ogrody w układach regularnych, natomiast partie ogrodu oddalone zachowywały naturalny układ w zakresie ukształtowania terenu jak i roślinności
adaptacji, która miała za zadanie zwiększenie wartości użytkowo-funkcjonalnej zabytku dla potrzeb obecnych mieszkańców obiektu – Zgromadzenia Sióstr Brygidek; w ramach działań adaptacyjnych powstały dwa symboliczne ogrody charakterystyczne dla założeń klasztornych: ogród różany i wirydarz