Ideą projektu było nawiązanie do historycznego układu placu, przy jednoczesnym utrzymaniu sprawnej komunikacji kołowej i szynowej, która znacznie rozwinęła się w tym rejonie w latach 20' XX w. Rozwinięty układ komunikacyjny został obsadzony zielenią, która dzisiaj z jednej strony stanowi wartość placu, a z drugiej utrudnia poważniejsze zmiany geometrii układu drogowego i szynowego. Projekt jest próbą oddania znacznej części placu pieszym poprzez ponowne zbliżenie jezdni ulicy Grójeckiej, ale w taki sposób, aby zachować wartościowy szpaler drzew tworzący dzisiaj pierzeję ulicy naprzeciw kościoła. Dzięki takiemu uporządkowaniu systemu komunikacyjnego oraz zlokalizowaniu przystanków tramwajowych w powstałym pasie uzyskano doskonałe warunki do stworzenia atrakcyjnej przestrzeni publicznej, pełnej życia i codzienności.
W całym Placu Narutowicza proponuje się wyodrębnienie 4 stref zakomponowanych na głównej osi. Pierwsza o skwer przed wejściem do kościoła, druga - strefa komunikacji zbiorowej ze zintegrowanymi peronami tramwajowymi i przystankami autobusowymi, trzecia to główny, wielofunkcyjny plac miejski a czwarta to pierścień parkowy nawiązujący do historycznego układu założenia.