Koncepcja dostrzega dwie perspektywy percepcji terenu: pieszego i obserwatora z poziomu górnych pięter i tarasów otaczających wieżowców. Określa to rodzaj analogii do nowojorskiej osi ulicy Brodway. Dostrzeżone zmiany w PULSACJI ruchu pieszego i w natężeniu zdarzeń ulicznych o odmiennym charakterze prowadzą do określenia czterech odmiennych stref kształtowania całego założenia: (1) to strefa wyciszona, zacieniona „Poczekalni Zewnętrznej” (2) To strefa salonu miejskiego, oficjalna, miejska, (3) To strefa swobodnego odpoczynku, rozświetlona (4) To strefa intensywnego życia miejskiego, swobodna. Część DYNAMICZNA (3-4) jest otwarta na kulturę miasta dla wszystkich, oraz sztukę rozumiana jako zabawę i relaks, gdy zaś część STATYCZNA (1-2) preferuje ekspozycję sztuki wymagającej refleksji, zastanowienia, a nawet wiedzy i medytacji. Celom tym służą zarówno nasadzenia zieleni, koncepcja oświetlenia i iluminacji oraz doboru małej architektury. Klasyczne, katalogowe rozwiązania ławek miejskich - poszerzone może zostać o sukcesywnie realizowane siedziska dzieła sztuki. W części statycznej będą one dostojne i masywne , gdy w części dynamicznej pojawiać mogą się dowcipne, lekkie konstrukcje ażurowych tronów czy wręcz zabawowych mobili. Artystyczna „Ławka z nazwiskiem” mogłaby pojawiać się przy AORCIE sukcesywnie i być wynikiem dorocznych konkursów na przykład dla młodych twórców.
Stosując analogię do wykresu TĘTNA oraz odniesienia do planu nowojorskiego Broadway’u  Aorta Warszawska zostaje zrytmizowana poprzez POPRZECZNE DO GŁÓWNEJ OSI KRÓTKIE ALEJKI PARKOWE. W części DYNAMICZNEJ - bliżej „Patelni” (3 i 4) są one jasne, odsłonięte, obsadzone niską zielenią – pozwalają na odpoczynek i daleką obserwację życia miasta. W części uspokojonej (1 i 2) bliżej Dworca Centralnego wykształcona zostaje swoista „Poczekalnia” dająca odpoczynek i możliwość odnalezienia skrawka zacisza. Alejki wzbogacone zostają o elementy wertykalne tworzące rodzaj przepierzeń (podpórki dla pnączy i róż, postumenty dla rzeźb i instalacji) czy wręcz pergoli. Znajdzie się tu zacisze na odpoczynek i medytację sztuki i natury - nie pozbawione jednak społecznej kontroli.
Strefy spina deptak - AORTA WARSZAWSKA - działający jednocześnie w trzech wymiarach: (1) intensywnego korytarza cyrkulacyjnego, (2) wielkiej galerii kultury dnia codziennego - STREETARTU widzianego w dwóch perspektywach i różnych skalach, (3) artystycznej trybuny obywatelskiej _ przestrzeni wypowiedzi- miejsca spotkań i manifestacji artystycznych. Staje się HORYZONTALNYM MURALEM, na którym okazjonalnie zmieniać mogą się dzieła STREETART’u - grafiki postrzegane z różnych skalach. MONUMENTALNE MURALE rozumiane jedynie z wysokości wieżowców (niczym wzór na dywanie), zawierać mogą w sobie treści wklejone - widziane w skali czytelnej jedynie z perspektywy pieszego. Jedne dostrzegane i rozumiane z daleka nie przeszkadzają w szybkim biegu, inne zmuszają do zatrzymania, pochylenia, odszukania - pozwalają znaleźć w tej strefie nowy cel, nowy sens – czytanie, myślenie, edukację, refleksję. AORTA _MURAL z okazji obchodów 100 lecia NIEPODLEGŁOŚCI pomalowana zostaje w wielkoskalarny (widziany z wysokości wieżowców) napis NIEPODLEGŁA, w który wpisane są cytaty z wielkich myślicieli tego okresu i współczesności. Napis i wpisane przesłania dopełnia (niczym baba w babie) namalowana artystyczna kompozycja z róż w kolorach narodowych, tworząc w jubileuszowym roku niepokorny i inspirujący miejski kilim pamięci, dywan – wyzwanie do wieloaspektowego widzenia pamięci narodowej. 
Założono realizację koncepcji w 3 etapach dostosowanych do charakteru i poziomu budżetowania.